XXVII Niedziela Zwykła;  Rok A w Liturgii

Już więcej nie odwrócimy się od Ciebie,
daj nam nowe życie, a będziemy Cię chwalili.
Odnów nas, Panie, Boże Zastępów,
i rozjaśnij nad nami swoje oblicze,
a będziemy zbawieni. Ps 80

Królestwo Boże będzie wam zabrane, a dane narodowi, który wyda jego owoce. Mt 21

Odpowiedzialność za wiarę.

Dziś przeżywamy kryzys odpowiedzialności. Mało kto potrafi wziąć w swoje ręce sprawy i doprowadzić je do końca, biorąc odpowiedzialność za podjęte decyzje i czyny. Współczesny świat przesiąknięty hedonizmem tworzy karykaturę cywilizacji szczęścia. Wielu ludzi daje się na to nabrać. Szkoda tylko, że aż tak wielu chrześcijan wpada pułapkę iluzji tej chorej cywilizacji i rezygnuje z życia wiary w prawdziwego Boga.  Możemy długo się zastanawiać, dlaczego tak się dzieje? Odpowiedź jest złożona, gdyż nawarstwiło się wiele przyczyn społecznych, kulturalnych politycznych i moralnych.  Nie oznacza to wcale, że nie powinniśmy szukać przyczyn i im podołać, aby pomóc odnaleźć się tym, którzy zagubili sens wiary przez głupawą propagandę medialną. Jedną z przyczyn takiego stanu rzeczy jest pogarda:
dla tego co jest święte – czyli dla sakramentów i modlitwy;  
dla tego co jest dziełem Boga – czyli dar natury człowieka;
dla cierpienia, trudów, zmagań, wysiłku, uczciwej pracy;
dla wierności zasadom i regułom moralnym.
W dzisiejszej przypowieści Jezus uświadamia wszystkim  słuchaczom (przedstawicielom Narodu Wybranego), że nadejdzie czas, gdy: „Królestwo Boże będzie wam zabrane, a dane narodowi, który wyda jego owoce.” Konsekwencją takiej decyzji Boga, było odrzucenie Jezusa: „Lecz rolnicy zobaczywszy syna mówili do siebie: To jest dziedzic; chodźcie zabijmy go, a posiądziemy jego dziedzictwo. Chwyciwszy go, wyrzucili z winnicy i zabili.”
Choć te słowa wypowiedział Jezus przed dwoma tysiącami lat, to dotyczą one także i nas, współczesnych chrześcijan. Jeżeli przez nasze słowa i czyny odrzucimy Jezusa i będziemy żyli bez Niego, to Królestwo Boże zostanie nam zabrane. Takie będą konsekwencje za brak odpowiedzialności za wiarę. Nie pozwólmy, aby ludzie głoszący wrogie chrześcijaństwu ideologie, zawładnęli naszymi sercami i umysłami. Bądźmy wierni Jezusowi aż do końca naszych dni.

Embed Embed this video on your site

Liturgia Słowa Bożego:

(Iz 5,1-7)
Chcę zaśpiewać memu Przyjacielowi
pieśń o Jego miłości ku swojej winnicy!
Przyjaciel mój miał winnicę
na żyznym pagórku.
Otóż okopał ją i oczyścił z kamieni
i zasadził w niej szlachetną winorośl;
pośrodku niej zbudował wieżę,
także i tłocznię w niej wykuł.
I spodziewał się, że wyda winogrona,
lecz ona cierpkie wydała jagody.
Teraz więc, o mieszkańcy Jeruzalem
i mężowie z Judy,
rozsądźcie, proszę, między Mną
a między winnicą moją.
Co jeszcze miałem uczynić winnicy mojej,
a nie uczyniłem w niej?
Czemu, gdy czekałem, by winogrona wydała,
ona cierpkie dała jagody?
Więc dobrze! Pokażę wam,
co uczynię winnicy mojej:
rozbiorę jej żywopłot, by ją rozgrabiono;
rozwalę jej ogrodzenie, by ją stratowano.
Zamienię ją w pustynię,
nie będzie przycinana ni plewiona,
tak iż wzejdą osty i ciernie.
Chmurom zakażę spuszczać na nią deszcz.
Otóż winnicą Pana Zastępów jest dom Izraela,
a ludzie z Judy szczepem Jego wybranym.
Oczekiwał On tam sprawiedliwości, a oto rozlew krwi,
i prawowierności, a oto krzyk grozy.

(Ps 80,9.12-16.19-20)
Refren: Winnicą Pana jest dom Izraela

Przeniosłeś z Egiptu winorośl
i zasadziłeś ją wygnawszy pogan.
Rozpostarła swe pędy aż do Morza,
aż do Rzeki swe latorośle.

Dlaczego zburzyłeś jej ogrodzenie
i każdy przechodzień zrywa jej grona?
Niszczy ją dzik leśny
i obgryzają polne zwierzęta.

Powróć, Boże Zastępów,
wejrzyj z nieba, spójrz i nawiedź tę winorośl.
I chroń to, co zasadziła Twoja prawica,
latorośl, którą umocniłeś dla siebie.

Już więcej nie odwrócimy się od Ciebie,
daj nam nowe życie, a będziemy Cię chwalili.
Odnów nas, Panie, Boże Zastępów,
i rozjaśnij nad nami swoje oblicze,
a będziemy zbawieni.

(Flp 4,6-9)
O nic się już zbytnio nie troskajcie, ale w każdej sprawie wasze prośby przedstawiajcie Bogu w modlitwie i błaganiu z dziękczynieniem! A pokój Boży, który przewyższa wszelki umysł, będzie strzegł waszych serc i myśli w Chrystusie Jezusie. W końcu, bracia, wszystko, co jest prawdziwe, co godne, co sprawiedliwe, co czyste, co miłe, co zasługuje na uznanie: jeśli jest jakąś cnotą i czynem chwalebnym - to miejcie na myśli! Czyńcie to, czego się nauczyliście, co przejęliście, co usłyszeliście i co zobaczyliście u mnie, a Bóg pokoju będzie z wami.

(J 15,16)
Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem, abyście szli i owoc przynosili.

(Mt 21,33-43)
Jezus powiedział do arcykapłanów i starszych ludu: Posłuchajcie innej przypowieści! Był pewien gospodarz, który założył winnicę. Otoczył ją murem, wykopał w niej tłocznię, zbudował wieżę, w końcu oddał ją w dzierżawę rolnikom i wyjechał. Gdy nadszedł czas zbiorów, posłał swoje sługi do rolników, by odebrali plon jemu należny. Ale rolnicy chwycili jego sługi i jednego obili, drugiego zabili, trzeciego zaś ukamienowali. Wtedy posłał inne sługi, więcej niż za pierwszym razem, lecz i z nimi tak samo postąpili. W końcu posłał do nich swego syna, tak sobie myśląc: Uszanują mojego syna. Lecz rolnicy zobaczywszy syna mówili do siebie: To jest dziedzic; chodźcie zabijmy go, a posiądziemy jego dziedzictwo. Chwyciwszy go, wyrzucili z winnicy i zabili. Kiedy więc właściciel winnicy przyjdzie, co uczyni z owymi rolnikami? Rzekli Mu: Nędzników marnie wytraci, a winnicę odda w dzierżawę innym rolnikom, takim, którzy mu będą oddawali plon we właściwej porze. Jezus im rzekł: Czy nigdy nie czytaliście w Piśmie: Właśnie ten kamień, który odrzucili budujący, stał się głowicą węgła. Pan to sprawił, i jest cudem w naszych oczach. Dlatego powiadam wam: Królestwo Boże będzie wam zabrane, a dane narodowi, który wyda jego owoce.