Niedziela, 9 maja 2010 r.
VI Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego.
Uniósł mnie anioł w zachwyceniu na górę wielką i wyniosłą,
i ukazał mi Miasto Święte - Jeruzalem, zstępujące z nieba od Boga,
mające chwałę Boga. Ap 21,10
Przeglądając panoramę dziejów człowieka oraz całych narodów, możemy dostrzec, jak kruchą wartością jest pokój na ziemi. Historia ludzkości jest przepełniona konfliktami w skali zarówno lokalnej, jak i globalnej. Największym przekleństwem są wojny i nieoczekiwane zamachy istniejące także współcześnie ( w Afganistanie od 2001 r., w Iraku od 2003 r., w Pakistanie od 2004 r., w Sudanie od 2005 r., w Somalii, w Sri Lance, w Nigerii, i w wielu innych rejonach kuli ziemskiej). Pokój staje się coraz częściej wartością niestałą, znajdującą się w stanie zagrożenia. Pakty o nieagresji, ugody i traktaty nie są w stanie skutecznie powstrzymać zaborczych zapędów oraz żądzy władzy. Akty ludobójstwa, zamachy terrorystyczne - to incydenty, które stają się syndromem także naszej rzeczywistości. To wszystko burzy nasz spokój, wprowadza atmosferę lęku i niepewności, każe nam z niepokojem patrzeć w przyszłość. W tym wielkim chaosie zagrożeń i niebezpieczeństw Jezus przywraca dar pokoju, który przekazał
uczniom dwa tysiące lat temu słowami: „Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam. Nie tak jak daje świat, Ja wam daję”. Pokój Jezusa to duchowa siła, która pokonuje wszelki lęk i trwogę wobec każdego niebezpieczeństwa oraz zła. Pokój Jezusa obejmując naszą duszę przezwycięża rodzącą się w nas agresję i nienawiść oraz przywraca poczucie bezpieczeństwa uspokajając udręczone serce. Pozwala zapanować człowiekowi nad sobą , a potem nad innymi. To pokój, który wydaje owoce dobroci. Jest nieprzemijający i trwały tak, jak miłość Boga. On rodzi się z tej miłości, dlatego też ma wyjątkowa moc, siłę - tak, jak akt zbawienia ludzkości. To pokój, w którym potrafimy przetrwać wszelkie konflikty, spory i wojny. Pokój na ziemi jest niestety nietrwały i nieustannie zagrożony – pokój Chrystusa tożsamy z miłością Boga do człowieka przezwycięża wszystko przywracając prawdziwe, nie mające końca, szczęście. Co powinniśmy uczynić, by nie utracić pokoju Jezusa? Najpierw, bezgranicznie zaufać a następnie powierzyć całe swoje życie w ręce zmartwychwstałego Zbawiciela.
Litugrgia Słowa Bożego:
I czytanie: Dz 15,1-2.22-29;
Niektórzy przybysze z Judei nauczali braci wAntiochii: Jeżeli się nie poddacie obrzezaniu według zwyczaju Mojżeszowego, nie możecie być zbawieni. Kiedy doszło do niemałych sporów i zatargów między nimi a Pawłem i Barnabą, postanowiono, że Paweł i Barnaba, i jeszcze kilku spośród nich uda się w sprawie tego sporu do Jerozolimy, do Apostołów i starszych. Wtedy Apostołowie i starsi wraz z całym Kościołem postanowili wybrać ludzi przodujących wśród braci: Judę, zwanego Barsabas, i Sylasa i wysłać do Antiochii razem z Barnabą i Pawłem. Posłali przez nich pismo tej treści: Apostołowie i starsi bracia przesyłają pozdrowienie braciom pogańskiego pochodzenia w Antiochii, w Syrii i w Cylicji. Ponieważ dowiedzieliśmy się, że niektórzy bez naszego upoważnienia wyszli od nas i zaniepokoili was naukami, siejąc zamęt w waszych duszach, postanowiliśmy jednomyślnie wybrać mężów i wysłać razem z naszymi drogimi: Barnabą i Pawłem, którzy dla imienia Pana naszego Jezusa Chrystusa poświęcili swe życie. Wysyłamy więc Judę i Sylasa, którzy powtórzą wam ustnie to samo. Postanowiliśmy bowiem, Duch Święty i my, nie nakładać na was żadnego ciężaru oprócz tego, co konieczne. Powstrzymajcie się od ofiar składanych bożkom, od krwi, od tego, co uduszone, i od nierządu. Dobrze uczynicie, jeżeli powstrzymacie się od tego. Bywajcie zdrowi!
Psalm responsoryjny: Ps 67,2-3.5.8;
REFREN: Niech wszystkie ludy sławią Ciebie, Boże
Niech Bóg się zmiłuje nad nami i nam błogosławi,
niech nam ukaże pogodne oblicze.
Aby na ziemi znano Jego drogę,
Jego zbawienie wśród wszystkich narodów.
Niech się narody cieszą i weselą,
że rządzisz ludami sprawiedliwie
i kierujesz narodami na ziemi.
Niech nam Bóg błogosławi,
niech się Go boją wszystkie krańce ziemi.
II czytanie: Ap 21,10-14.22-23;
Uniósł mnie anioł w zachwyceniu na górę wielką i wyniosłą, i ukazał mi Miasto Święte - Jeruzalem, zstępujące z nieba od Boga, mające chwałę Boga. źródło jego światła podobne do kamienia drogocennego, jakby do jaspisu o przejrzystości kryształu: Miało ono mur wielki a wysoki, miało dwanaście bram, a na bramach - dwunastu aniołów i wypisane imiona, które są imionami dwunastu pokoleń synów Izraela. Od wschodu trzy bramy i od północy trzy bramy, i od południa trzy bramy, i od zachodu trzy bramy. A mur Miasta ma dwanaście warstw fundamentu, a na nich dwanaście imion dwunastu Apostołów Baranka. A świątyni w nim nie dojrzałem: bo jego świątynią jest Pan, Bóg wszechmogący oraz Baranek. I Miastu nie trzeba słońca ni księżyca, by mu świeciły, bo chwała Boga je oświetliła, a jego lampą - Baranek.
Aklamacja - Alleluja: J 14,23;
Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go, i do niego przyjdziemy.
Ewangelia: J 14,23-29;
Jezus powiedział do swoich uczniów: Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go, i przyjdziemy do niego, i będziemy u niego przebywać. Kto Mnie nie miłuje, ten nie zachowuje słów moich. A nauka, którą słyszycie, nie jest moja, ale Tego, który Mnie posłał, Ojca. To wam powiedziałem przebywając wśród was. A Pocieszyciel, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem. Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam. Nie tak jak daje świat, Ja wam daję. Niech się nie trwoży serce wasze ani się lęka. Słyszeliście, że wam powiedziałem: Odchodzę i przyjdę znów do was. Gdybyście Mnie miłowali, rozradowalibyście się, że idę do Ojca, bo Ojciec większy jest ode Mnie. A teraz powiedziałem wam o tym, zanim to nastąpi, abyście uwierzyli, gdy się to stanie.
