„Abyście się wzajemnie miłowali tak, jak Ja was umiłowałem; żebyście i wy tak się miłowali wzajemnie”.  A słowa Jezusa są dla nas wezwaniem do miłości  i zadaniem ewangelizowania przez miłość.  Nasze życie to nie tylko dar, ale i zadanie do zrealizowania. Jednym z najważniejszych jest przykazanie miłości. Jednak to przykazanie zaczyna przerastać współczesnych chrześcijan. Zadane nam życie stawia wielkie wymagania, jeśli jednak zapominamy, czym jest prawdziwa miłość, to coraz trudniej będzie nam je spełniać.  Więc czym jest prawdziwa miłość?  Każdy, kto wierzy w zmartwychwstanie  powinien szukać odpowiedzi w postawie Chrystusa. ON – SYN BOŻY – STAŁ SIĘ CZLOWIEKIEM. Ten akt poświęcenia okupiony męczeńska śmiercią jest najwyższym wymiarem miłości. Jak dziś realizować przykazanie miłości, do której wzywa nas Jezus ?  To proste. Codzienne małe akty poświecenia dla bliźniego, zainteresowanie drugim człowiekiem, życzliwość, współczucie, pomoc, zaangażowanie, dobre słowo, uśmiech, modlitwa. To tylko tyle i aż tyle, by poczuć, doświadczyć i zrozumieć, CZYM JEST MIŁOŚĆ.

I czytanie: Dz 14,21-27;
Paweł i Barnaba wrócili do Listry, do Ikonium i do Antiochii, Umacniając dusze uczniów, zachęcając do wytrwania w wierze, bo przez wiele ucisków trzeba nam wejść do królestwa Bożego. Kiedy w każdym Kościele wśród modlitw i postów ustanowili im starszych, polecili ich Panu, w którego uwierzyli. Potem przeszli przez Pizydię i przybyli do Pamfilii. Nauczali w Perge, zeszli do Attalii, a stąd odpłynęli do Antiochii, gdzie za łaską Bożą zostali przeznaczeni do dzieła, które wykonali. Kiedy przybyli i zebrali [miejscowy] Kościół, opowiedzieli, jak wiele Bóg przez nich zdziałał i jak otworzył poganom podwoje wiary.

Psalm responsoryjny: Ps 145,8-13;
REFREN: Będę Cię sławił, Boże mój i Królu
lub Alleluja
Pan jest łagodny i miłosierny,
nieskory do gniewu i bardzo łaskawy.
Pan jest dobry dla wszystkich,
a Jego miłosierdzie nad wszystkim, co stworzył.

Niech Cię wielbią Panie, wszystkie Twoje dzieła
i niech Cię błogosławią Twoi święci.
Niech mówią o chwale Twojego królestwa
i niech głoszą Twoją potęgę.

Aby synom ludzkim oznajmić Twoją potęgę
i wspaniałość chwały Twojego królestwa.
Królestwo Twoje królestwem wszystkich wieków,
przez wszystkie pokolenia Twoje panowanie.

II czytanie: Ap 21,1-5a;
Ja, Jan, ujrzałem niebo nowe i ziemię nową, bo pierwsze niebo i pierwsza ziemia przeminęły, i morza już nie ma. I Miasto Święte - Jeruzalem Nowe ujrzałem zstępujące z nieba od Boga, przystrojone jak oblubienica zdobna w klejnoty dla swego męża. I usłyszałem donośny głos mówiący od tronu: Oto przybytek Boga z ludźmi: i zamieszka wraz z nimi, i będą oni jego ludem, a On będzie Bogiem z nimi. I otrze z ich oczu wszelką łzę, a śmierci już odtąd nie będzie. Ani żałoby, ni krzyku, ni trudu już /odtąd/ nie będzie, bo pierwsze rzeczy przeminęły. I rzekł Zasiadający na tronie: Oto czynię wszystko nowe.

Aklamacja: J 13,34;
Daję wam przykazanie nowe, abyście się wzajemnie miłowali, jak Ja was umiłowałem.

Ewangelia: J 13,31-33a.34-35;
Po wyjściu Judasza z wieczernika Jezus powiedział: Syn Człowieczy został teraz otoczony chwałą, a w Nim Bóg został chwałą otoczony. Jeżeli Bóg został w Nim otoczony chwałą, to i Bóg Go otoczy chwałą w sobie samym, i to zaraz Go chwałą otoczy. Dzieci, jeszcze krótko jestem z wami. Będziecie Mnie szukać, ale - jak to Żydom powiedziałem, tak i teraz wam mówię - dokąd Ja idę, wy pójść nie możecie. Przykazanie nowe daję wam, abyście się wzajemnie miłowali tak, jak Ja was umiłowałem; żebyście i wy tak się miłowali wzajemnie.